Bas was geen rat, maar kwam met dezelfde
dingen als Corry, Ad en Norma.
Ton had een cementkuip
gekocht,
de was in de Biotex en
spoelen in de badkuip
en de Kroaat
had nog een centrifuge in zijn schuurtje.
Mocht hij voor niets zo meenemen.
Er werden geen nieuwe bewoners meer toegelaten.
Hekwerken en dichtgetimmerde ramen.
Eigenlijk wilde hij wel weg uit de Wolfskuil.
En dan was er nog de bibber bijgekomen.
Eten, drinken, het toetsenbord, de muis,
op de vreemdste momenten begonnen
zijn handen te trillen, vooral als hij zijn
fantasieën of angsten hun gang liet gaan.
Hij had dat bijna nooit gehad, een keer bij
een mondeling tentamen toen hij suiker in de
koffie wilde doen. Maar nu, vooral aan de laptop.
De camera had hij al in het begin afgeplakt.
Hij had de muis met de linkerhand geprobeerd.
Weg hier, maar waar naar toe? Niet naar Bemmel.
Als hij nou weer eens naar het oosten ging,
daar kon hij de mensen niet verstaan en zelfs
de lettertekens niet lezen. Geen vakantie, maar
voor langere tijd en hij zou een antropologisch
verslag schrijven dat studiepunten zou opleveren.
Rugzak en slaapzak gekocht, laptop en phone mee,
en weg was hij. Keulen, Wenen, Boedapest, Belgrado,
had hij al eens gedaan met Corry. Alles zo veel
mogelijk met de nachttrein. Zo belandde hij in
een pension in Niš, een pension met een bad.
Besloot toch maar niet weer naar Montenegro te gaan.
Maar naar Bulgarije. Sofia, één dag geweest maar dat
was hem te groot en te duur, dan naar Plovdiv maar
was in Pazardzhik uitgestapt.
Ton zag er het woord 'hazard' in, een voorteken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten