kon saboteren, zoiets als toen Heras in de
hekken reed. Maar dat heb ik weer verworpen.
Bas: Heras?
Ton: ja, Spaanse wielrenner, maar ook een
producent van hekken in Oirschot.
Bas: trouwens kom ik in de wedstrijd voor?
Ton: niet in het wielrennen, maar in het voetbal?
En eigenlijk wil ik die sport ook helemaal niet
in mijn leven betrekken, maar het blijft
toch opduiken.
Ja Ton, je 'ik' maar jij hebt het toch zo vaak
over
onderbewustzijn, iets daar zal het willen.
Ton: wacht, jij bent eerder de bal in het spel.
Ja maar Ton, dan zou ik de solipsist moeten zijn.
Ton: nee, het spel is de solipsist, zelfs de spelers
en de spelregels zijn zijn droom.
Bas: en jij dan?
Ton: ik ben de droom van de dromer of
minstens
in de droom van dromer.
Bas: ja daag.
Opeens begint Ton te lachen. Morgen denk
ik over
dit gesprek alsof de eerste Alpenbergen
zijn opgedoken,
en jij Bas, personifieert meer
de route dan een deelnemer.
Bas zag het al aankomen, Ton zou zijn leven
ook gaan
afmeten aan Max Verstappen en
Michael van Gerwen,
als je eenmaal in die
sportmetafoor stapte, was het eind zoek.
Bas was fan van NEC, maar
die verloren nogal eens,
verder zei sport hem niet veel. Bas keek geen sport op tv,
keek überhaupt nauwelijks tv.
Lezen, rekenen, verslagen
maken, internetsessies, misschien eens een
kookprogramma.
Ton: kijk je straks geen Tour de France?
Bas: nee.
Ton ging beneden op zijn laptop wielrennen kijken.
Het was juli en ook vierdaagse, daar had Ton niets mee,
maar morgen was er een belangrijke tour-etappe.
En hij moest een prestatie leveren, dus was hij om
vier uur opgestaan om over de Waaldijk naar Millingen
te lopen en terug, toch zo'n dertig kilometer.
Bij de Groenlanden lag er een dode egel op de weg
en bij Erlecom zat er een buizerd op het prikkeldraad.
Het was dan wel geen adelaar, maar toch moest
hij aan Bahamontes denken.
Ton zag dat allemaal als slechte en goede tekens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten