zaterdag 30 november 2024

Kiespijn

De volgende dag regende het niet maar goot het.
En Bas voelde een kiespijn opkomen.
De Bahn naar het centrum genomen en
eerst maar eens paracetamol en ook tandpasta
en een borstel gekocht. Naar een museum?
Nee, in een café in de Stadtrevue gekeken
wat voor films er draaiden. In het Filmhaus aan
Maybachstraße, Messidor van Alain Tanner,
dat leek hem wel wat. Speelde in Zwitserland.
Van tevoren maar eens ergens lekker eten,
zijn kiespijn had zijn eetlust niet aangetast.

Bas had zin in Paella, maar ook bij het tweede
restaurant dat hij bekeek bleek dat alleen
voor twee personen. Dan maar de aan de bar gezeten,
Merluza alla plancha en patatas bravas genomen.
Als hij omkeek zag hij hoe groot de pan paella was,
die op een tafeltje voor twee geserveerd werd,
daar had je gemakkelijk met z'n drieën
van kunnen smullen.
Messidor was een uitstekende film.
Terug naar Nippes. Frau Zimmer Frei zei
dat het morgen beter weer zou worden.
Twee paracetamol genomen en tamelijk
goed geslapen.
Toen hij de fiets uit het schuurtje haalde
was het inderdaad droog, maar langs de Rijn
naar het zuiden fietsend, in Wesseling begon het
weer te regenen en de kiespijn begon steeds meer
op te spelen, er zat nu een bult op het tandvlees.

Tandarts? Maar niet hier.
Sloeg af richting Brühl en Liblar en
zou het nog wel tot Nijmegen halen,
misschien niet in één keer.
Op de terugweg wilde Bas toch maar de tent opzetten,
was aan het rondkijken in de buurt van Nettetal,
toen kwamen een boer en boerin aanbieden
om bij hen in de schuur op de strobalen te slapen.
Kreeg nog twee glaasjes wijn en een stuk worst.
Het was nu vrijdag en hij zou zaterdag thuis zijn.
's Zondags was de pijn niet meer te harden dus had
hij de weekend tandarts gebeld, heel lang in de
wachtkamer gezeten en ja hoor,
een wortelkanaalbehandeling.
Pijnlijk en de stank die eruit kwam.
Noodvulling erop, toen de verdoving
uitgewerkt was begon 's nachts de kies weer zo
op spelen dat hij met een uiteinde van een paperclip
de noodvulling er uit peuterde. Dat hielp.
Maandag naar de eigen tandarts, maar die
was op vakantie, dus weer terug naar de
nood-tandarts. Die nog een poging waagde.
En die was gelukt, want dagen later
kon er een echte vulling op.

Jonkerbosch

Lieke: ik ben blij dat je weer terug
bent van vakantie Bas,
zou nog een keer willen rijden?
Een begrafenis, nou ja, crematie.
Wanneer?
Morgen om tien uur.
Bas: is goed.
In de auto op weg naar Jonkerbosch
vertelde ze hem het verhaal van de
postnatale depressie.
Na haar eerste baby had de dochter van
wijlen haar zus Clara er al last van gehad,
maar nu.
De oppas die de kinderen naar huis bracht
had nog net de kinderen weg kunnen trekken
en zo hadden ze hopelijk niet gezien dat
de moeder zich had opgehangen in het trapportaal.
Lieke had die informatie van dominee Mart.
Bas: wat is de kinderen verteld?
Lieke: dat ze van de trap is gevallen, denk ik.

Bas was niet mee naar binnen in het crematorium gegaan
en stond wat sigaretten te roken geleund tegen de Toyota.
Hoe lang duurde zo iets, hij was nog nooit bij een
crematie aanwezig geweest, hij moest er ook niet
aan denken. De muziek, de toespraken ... zouden
de kinderen er ook zijn?
Op de terugweg zei Lieke: de kist was open geweest,
het was net of ze lag te slapen, ze was mooi opgemaakt,
aan haar hals was niks te zien.
Welke muziek speelden ze vroeg Bas.
Bach en een liedje ... Dust in the wind.
Bas: van Kansas?
Lieke: weet ik niet.

Dimensies

Bas was net verdiept in berekeningen over dimensions,
contexts en entanglements toen de bel ging.
Corry. Kom boven.
Ik ben hier nog nooit geweest, je woont hier mooi.
Maar waar ik voor kwam: er is iets met Ton,
hij zondert zich af, wantrouwig tot aan complottheorie
grenzende dimensies.
Bas dacht: 37 dimensies, 4 van de tijdruimte en 33 context,
maar zei: hoe dan?
Nou als eerste Norma, die was niet wat zij leek, zei Ton.
Bas: en Ad? Die was daarmee ook een beetje gedegradeerd,
maar nu ik ook omdat ik ze verdedig.
Bas: en nu?
Corry: jij bent de enige die hij nog een beetje vertrouwt
omdat je een beta bent.
Antropologen vormen ook een soort complot.
Bas: dit is goed fout, is hij nu thuis?
Ja.
Dan kom ik nu met je mee naar de Hatertseveldweg.
Daar aangekomen zei Corry: nou ik laat jullie maar alleen.

Ton: wat heeft Corry tegen jou gezegd?
Bas legde het kort uit, maar dat hij
ook zijn versie wilde horen.
Kijk een beta zei Ton.
En Bas ondertussen denkend: gelukkig
heeft Carla niks aan hem verteld.
Kijk zei Ton, ik kan ook als een beta
denken, zelfs mijn eigen complottheorieën
ontmaskeren, maar toch hebben de
irrationele argumenten in mijn hoofd
de overhand. Zo betrek ik zelfs het nieuws
op dingen die ik gedaan heb.
Bas: is dat kut, of juist fascinerend Ton?
Allebei, soms wil ik er van af, maar dan
denk ik dat ik het misschien wel zou missen.
Iets drinken? Bier?
Ja lekker.

Bas: En wat is je antropologische kijk hierop?
Daar wilde Ton niet op ingaan, hij zocht het
nu in het niveau van het onderbewustzijn
waartoe men zou kunnen afdalen.
Bas: met drugs?
Ton: dat is het hem juist, ben acuut gestopt
toen ik dit begon te ervaren, maar het
blijft maar opduiken.
Bas: en fysiek?
Ton: niks behalve één ding, ik heb het
steeds warm en zweetvoeten en zweethanden.
In bad gaan liggen wil ik dan, gelukkig hebben
we een bad.
Bas: Castaneda.
Ton: jij snapt me tenminste.
Bas: zit je nog steeds in die band, Chagnon?
Ton: nog wel, maar niet lang meer want de
drummer zit op speed en ik wil slowcore doen.
Bas: Low?
Ton: ja en Duster.
Bas: veel bands splitten omdat ze verschillende
drugs gebruiken, neem Hawkwind.
Ton: o ja, met Lemmy.

Corry zei nog tegen Bas toen ze hem uitliet:
hij gaat de bossen in en zit met
een zakmes stokken aan te punten.
Bas: heb je al aan de huisarts gedacht?
Corry: ja, maar dat zou het ook erger kunnen
maken, hij heeft ook nog zijn goeie buien.
Zegt Norma ook, maar van haar kan hij
bijna niets hebben.


Ira Levin

Ton was jarig geweest en had van Ad het boek
De dag der dagen van Ira Levin gekregen.
Niet lang nadat Ton het boek gelezen had
kreeg Ad het te verduren.
Ad jij vuile rat, jij werkt gewoon voor UniComp,
ben jij ook getest, ook op reis geweest naar Genève?
Ad: nee hoor, misschien heb ik me een
beetje te veel ingeleefd in jouw fantasieën,
en dacht gewoon aan dat boek, ook ik
geloof niet alle propaganda, weet dat er
complotten bestaan, maar niet alles is
een complot, weet je hoe moeilijk het is
om een complot op te zetten, hoeveel
mensen je daarvoor nodig hebt, die ook
nog eens het absolute stilzwijgen moeten bewaren?
Ton: noem eens een complot?
Ad: het afzetten van Gorbachev door Yanayev
en consorten. De bende van vier in China.
Ton: en Pearl Harbor?
Ad: een doorgelaten aanval is iets anders dan
een complot, de uitleg vergt moeite en leugens.
Isolationisme bij de bevolking moest worden
omgezet vanwege de wereldoorlog.

Ton had de tv omgekeerd met het scherm
naar de muur, er zaten daar camera's in dacht hij.
En qua geluid, was hij de afstandsbediening gaan
openen, want er was energie nodig om af te luisteren.
Toen hij ook stopcontacten begon te
ontmantelen was het Corry genoeg geworden.
En toen was Ton zo kwaad geworden.
Jij wilt gewoon niet dat ik het ontdek, jij
werkt ook voor ze.
Corry dacht: oh, dat is het waarom het in
de slaapkamer niet veel meer voorstelt,
straks gaat hij daar ook nog camera's zoeken.


Dominee Mart

Bas stond af te wassen, de bel ging,
en hij stommelde de trap af.
Het was Lieke: Nou Bas …
Bas: ik weet het al, dominee Mart.
Ik heb het gelezen op internet.
Lieke: de trap kan ik niet op, kom even
bij mij. Het is verschrikkelijk.
Bij een kopje thee vertelde ze:
zo verschrikkelijk, kijk dat je man, je zoon,
je nichtje dood gaan en jezelf er ook niet
ver meer van af bent, maar dit moedwillig
iemand dood slaan. Nee, ik hoop dat de Heer
mij snel komt halen. En het was nota bene
zijn vriend die hij met een bijl vermoord heeft.
De begrafenis is overmorgen, nou zou
ik je nog een keer willen vragen …
Bas: je kunt er beter niet naar toe gaan.
Lieke: ik moet er naar toe, want ik kende
de vriend van dominee Mart die ook dominee
was nog van het Canisius, terug hoeft niet,
me alleen afzetten. Ik vind daar wel iemand.
Bas: nou vooruit dan.

Dit was zijn laatste ritje met de Toyota.
Twee weken later was Lieke tegen de grond
gegaan met haar rollator in de supermarkt.
Niet meer aanspreekbaar, ambulance erbij,
en in de ambulance is ze overleden.
Zo hoorde Bas het van hun buren.
De nicht uit Coevorden is met haar zoons
het huis komen leegmaken en
Bas had de vitrages geërfd,
want die waren pas gewassen
en nog goed en de huizen hadden de
zelfde maat ramen.


Lunéville

Bas ging nog eens naar de Hatertseveldweg
en kreeg van Corry te horen dat Bas drie dagen
geleden was vertrokken met een rugzak,
naar Genève waarschijnlijk vanwege dat UniComp gedoe.
Een week later belde Ton bij Bas aan.
Ja, hij was gaan liften want hij was helemaal opgezogen
door dat boek maar hij was niet tot in Genève gekomen.
Ton: jij wou toch ook naar Genève?
Bas: vanwege CERN, ik ken dat hele boek niet eens.
Bas stak er de draak mee: Straks ga je nog op zoek naar
Marilyn Monroe, Kennedy en Elvis bij Piz Buin.
Ton kon er niet mee lachen. Wacht maar.
Ook Ton was dus niet in Genève gekomen.
Toen hij uitstapte bij Lunéville, gooide de
bestuurder de deur dicht en reed er vandoor
met Tons rugzak nog op de achterbank.
Ja ja, dacht Ton in België, Luxemburg en
in Frankrijk was het precies hetzelfde.
Misschien is het allemaal een soort test.
Zou het nog wel eens proberen, maar dan heel anders.
Hij nam hij in Lunéville de trein naar huis.

Ton vertelde Bas dat hij niet langer in huis
wilde wonen met Ad, die hij verdacht voor de
UniComp afdeling antropologie te werken.
Ads rijke vader was de eigenaar van een softwarefirma
die nota bene World Ecomp heette, get the picture.
Bas: toch niet die WEF paranoia, zoals vroeger met Bilderberg?
Ton: UniComp moet toch ergens door gefinancierd worden.
Bas: ik kan ook andere verklaringen bedenken:
die naam is toeval of, Ads vader heeft ook Ira Levin gelezen
en het is een running gag geworden in de familie,
Ad heeft er al lang spijt van en probeert het te ontzenuwen
en des te meer raak jij overtuigd van jouw gelijk.
Ton: daar was ik nou niet opgekomen.
Bas: hebben jullie dan geen Popper gehad
bij antropologie, dat je als je iets beweerde,
je zelf met een idee moest komen dat
het beweerde zou kunnen logenstraffen?
Ton: jawel en dat probeer ik ook toe te passen
op al die rare ideeën die me te binnen schieten.

Jan en Carla

Tring. Bas doet open. Pa, kom binnen.
Na wat inleidend geleuter: ik kom hier vanwege Ton.
Oh nee, dacht Bas, maar het was niet over Carla.
Ton was vanwege Ad tijdelijk naar Bemmel gekomen
en ze konden hem daar niet langer hebben,
Ton heeft achtervolgingswaan.
Dat weet ik, pa, nou is hier net de benedenbuurvrouw
overleden en de woning staat leeg, nou dacht ik
zou dat iets voor Ton zijn? Antikraak.
Jan: laat dat maar aan mij over.

Carla had Ton nog wel naar de huisarts in Bemmel
gekregen toen het heel slecht met hem ging.
Hij had medicijnen gekregen.
Ton: ze luisterde totaal niet naar mijn verhaal,
en bleef maar over die medicijnen bezig,
die heb ik wel genomen, maar weet je wat
het effect was?
Nee.
Nou, het was als met die trips die ik ooit
had genomen. Deze medicijnen waren
good trips die de bad trips verdreven.
Dat is toch prima?
Nee, ik liep de hele dag te genieten van
alle kleuren, kijk een koolmeesje en
de zang van de merels, was wel even leuk,
maar tegelijkertijd besefte ik dat ook
de donkere kant bleef bestaan en dat
interesseerde me ook, wat daar zich
allemaal afspeelde, in het onderbewustzijn,
en ik was daar steeds minder bang voor,
dus heb die medicijnen niet meer genomen.
Ton: ik vroeg haar naar haar identiteitskaart.
Carla: nee …
Ton: maar ze was niet gepikeerd of zo,
ze had dit vast al eerder meegemaakt.


Ton in de Wolfskuil

Ben je opgehouden met je studie Ton?
Ben je gek, ik heb nog een beurs
en haal nog net genoeg studiepunten.
Hij had Bas gevraagd om een busje te huren
want Ton had geen rijbewijs.
Ton had de tv aan Corry gelaten
maar was toch te veel nieuwsfreak,
dus keek hij veel tv op zijn laptop.
Hij had een matras gekocht, het bed
zelf getimmerd en een bad laten bezorgen.
Had een frame voor het bad getimmerd,
aan de muren in de hoek geschroefd, de afvoer
aan de afgezaagde wasmachineafvoer gelijmd.
Kranen hoefde niet, het bad kon gevuld worden
met een extra lange doucheslang en had het afgewerkt
met schrootjes. Een wasmachine had hij niet.
Bas, kan ik bij jou de was komen doen?
Tegen Corry, Norma en Ad had Ton gezegd dat
hij ze niet eens zou binnenlaten.

Bas was wel nog naar de Hatertseveldweg gegaan.
Corry: Ik ben hem helemaal kwijt Bas, zo ga ik ook
nog denken dat ik een soort Truman Show leef.
Hoe doe jij dat?
Bas: meegaan in zijn verhaal, op inconsequenties
wijzen, de draak er mee steken, ik doe maar wat.
Bas bleef ook eten.
Ad: Nou die falafél is van al dat vegaspul
nog het lekkerst op de tofu alla Norma na.
Norma: Faláfel, Ad. Maar Ad deed het met opzet,
dacht Bas, want in de keuken had Ad ook
pendaalemmer gezegd en er bij geknipoogd.
Tofu alla Norma was gemarineerd
in tamarinde, zoute soja en sambal.
Dan gebakken en een koude saus van
ketchup, Worcester, mosterd en wodka. 



Lemming

Ton en internationale conflicten.
Hij ging dat op zichzelf en zijn omgeving te betrekken.
Ja die Putin, Netanyahu en Erdogan … hier op de hoek,
dat Turkse winkeltje, en dan de slijter, die lijkt wel niet
op Putin, maar wel op Yeltsin.
Bas: en Netanyahu dan?
Ton: vermoedelijk die bakkerij.
Bas: maar die zijn Iraans.
Ton: precies, maar dat is nou juist een geniale vermomming.
Ton had de Koga geleend was veel gaan fietsen.
Laat de fiets maar beneden staan, had Bas gezegd,
ik zit volop met tentamens.

Na terugkomst van een rit, wat me nou toch gebeurd is.
Fiets ik over de brug bij Ewijk en opeens,
het waait nogal, ben ik bang om in de Waal te belanden,
bleef zo ver mogelijk van de reling vandaan.
Ben gestopt en heb mijn muts afgezet en toen
ging het wat beter. Dat had ik vroeger nooit.
En ging Ton verder: zou er in ieder onderbewustzijn een
soort zeg maar lemming aanwezig zijn? Nou heb ik die
van mij bestraffend toegesproken en ga nu routes
fietsen met veel bruggen als training en als de
angst weer opduikt, denk ik: rot op vuile kutlemming.
Bas: vermoedelijk hebben alle dieren wel zoiets.
Ton: eerst gaf ik de bruggen de schuld, maar toen
gebeurde het ook langs het kanaal in Malden.
Ik weer schelden maar kreeg nog een antwoord ook:
maar hij ken toch swemme, met een Amsterdams accent,
toen heb ik nog gedacht dat in een kies een ontvanger
zou zitten en ze mij met een zender achtervolgden,
maar dat idee heb ik weer verworpen.
Eerst maar eens in Emmerich de Rijn over, daar
was het van hetzelfde laken een pak.
Het ergst was het bij de brug over de Maas,
van Niftrik naar Ravenstein en toen ik Ravenstein
iets wilde eten en drinken zat daar een echtpaar
met twee jonge kinderen die sprekend op mij leken.
En ik maar denken: hebben ze dit in scene gezet,
of zelfs mijn sperma gestolen. Ook dat heb ik weer
verworpen. Nu heb ik het idee dat het allemaal tests
zijn en wel in het wielrennen, als mijn favoriet verliest,
heb ik misschien wel iets niet goed genoeg gedaan
zoals in Ravenstein.
Bas: tjonge jongen, jij maakt wat mee.
Ton: maar als ik vind dat ik het goed gedaan heb,
kan ik ook van favoriet veranderen als die het niet
zo goed doet. Ik wil wel altijd winnen.
Bas: zou die renner echt inhouden omdat hij
op een of ander manier gehoord heeft dat
ene Ton van Dijk uit Bemmel iets niet goed
heeft gedaan? Weet je Ton, dat hebben talloze
mensen. Mijn vader identificeerde zich met
Jan Jongbloed. En als die een belangrijke goal
tegen had gekregen, was hij niet te genieten.


Jointje

Ton kwam de was boven doen
en dat was het wel zo'n beetje,
Bas vermeed het contact ook wel
enigszins, want hij begreep Jan en Carla
nou ook, die waan van Ton kon ook behoorlijk
irritant zijn. En ook sowieso vanwege Carla.
En hij had nog ideeën over Corry,
nu Ton bij haar weg was.
Ton had zijn was in de wasmachine gedeponeerd
en ging zitten in Bas' enige fauteuil terwijl Bas
achter zijn laptop zat aan zijn bureau.
Die wilde nog blijven tot de machine
uitgedraaid was, dacht Bas, hoe lang
duurde zoiets? Toch wel bijna twee uur.
Koffie?
Ja.

Bas schroefde zo'n Italiaans espresso
gevalletje open in de keuken, vulde het
en zette het op het gas.
Bij de koffie stak hij een sigaret op.
Ton draaide een jointje.
Ben je weer begonnen?
Ja, het bevordert de eetlust en ik word
er niet veel gekker van.
Bas sloeg het jointje af.
Hij had wel eens wiet gerookt, niet veel gemerkt,
totdat iemand zei dat je over de longen
moest roken. Dat doe ik met sigaretten
ook niet, zei Bas. Hij had hasj geprobeerd en
en het was niet tegengevallen, behalve wat hoesten.
Hij kreeg zin in chips of zoiets. Maar verder, nou nee.

Lorenz en Feynman

Bas had zijn bureau bij het raam verplaatst,
hij zat steeds maar naar buiten te kijken hoe
Ton met de buurt buiten bier zat te drinken
en iedereen dolde met basketbal.
De Kroaat en zijn Surinaamse vriendin,
had Bas ook wel naar gekeken, maar
Ton stapte er als een antropoloog op af.
Wat met schaken niet gelukt was, zou
Bas met natuurkunde niet gebeuren.
Je moest er gewoon veel tijd aan besteden.
Alle varianten en valkuilen oefenen.
Bas had ooit zijn geluk beproeft bij
de Variant in Huissen, dat was niet meegevallen
en hij besefte dat hij daar net zo veel tijd in zou
moeten steken als in natuurkunde.
Dan toch maar beter die tijd besteden aan
Lorenz en Feynman in plaats van Nimzo en Petrov.
Ene Bert speelde blind tien partijen simultaan.

Als Bas niks te doen had, probeerde hij
nog wel eens een partij tegen een engine
op een laag level, maar eigenlijk had hij
altijd wat doen. Studeren, boodschappen, koken,
het toilet en de keuken af en toe schoonmaken.
Poetsen was niet echt zijn hobby, maar na een
tijd werd het zo goor, dat hij de handen maar eens
uit de mouwen stak. De gitaar, ook steeds minder
en de racefiets stond nou bij Ton. Bas had nog een
gewone fiets voor naar de universiteit en zo.
En hij had bebop jazz ontdekt om bij te studeren.
Hij verveelde zich eigenlijk nooit en sliep ook goed.
Kwam niet veel meer buiten,
zat maar met zijn Chromebook.
Studio Tan, Zappa, zei Ton, ken je dat niet?
Nee? Wat ken je wel van Zappa?
Bas: Billy the mountain.
Ton: Ja, with Ethel, a tree growing off of his shoulder.
Weet je dat ik soms denk dat die lyrics over mij gaan?
Dan ben ik de berg en Corry is Ethel. Hoewel ik weet
dat die tekst geschreven is voor dat ik geboren was.


Solipsist

Ton: ik heb ook gedacht dat ik de wedstrijd
kon saboteren, zoiets als toen Heras in de
hekken reed. Maar dat heb ik weer verworpen.
Bas: Heras? 
Ton: ja, Spaanse wielrenner, maar ook een
producent van hekken in Oirschot.
Bas: trouwens kom ik in de wedstrijd voor? 
Ton: niet in het wielrennen, maar in het voetbal?
En eigenlijk wil ik die sport ook helemaal niet
in mijn leven betrekken, maar het blijft toch opduiken.
Ja Ton, je 'ik' maar jij hebt het toch zo vaak over
onderbewustzijn, iets daar zal het willen.
Ton: wacht, jij bent eerder de bal in het spel.
Ja maar Ton, dan zou ik de solipsist moeten zijn.
Ton: nee, het spel is de solipsist, zelfs de spelers
en de spelregels zijn zijn droom.
Bas: en jij dan?
Ton: ik ben de droom van de dromer of minstens
in de droom van dromer.
Bas: ja daag.

Opeens begint Ton te lachen. Morgen denk ik over
dit gesprek alsof de eerste Alpenbergen zijn opgedoken,
en jij Bas, personifieert meer de route dan een deelnemer.
Bas zag het al aankomen, Ton zou zijn leven ook gaan
afmeten aan Max Verstappen en Michael van Gerwen,
als je eenmaal in die sportmetafoor stapte, was het eind zoek.
Bas was fan van NEC, maar die verloren nogal eens,
verder zei sport hem niet veel. Bas keek geen sport op tv,
keek überhaupt nauwelijks tv. Lezen, rekenen, verslagen
maken, internetsessies, misschien eens een kookprogramma.
Ton: kijk je straks geen Tour de France?
Bas: nee.
Ton ging beneden op zijn laptop wielrennen kijken.
Het was juli en ook vierdaagse, daar had Ton niets mee,
maar morgen was er een belangrijke tour-etappe.
En hij moest een prestatie leveren, dus was hij om
vier uur opgestaan om over de Waaldijk naar Millingen
te lopen en terug, toch zo'n dertig kilometer.
Bij de Groenlanden lag er een dode egel op de weg
en bij Erlecom zat er een buizerd op het prikkeldraad.
Het was dan wel geen adelaar, maar toch moest
hij aan Bahamontes denken.
Ton zag dat allemaal als slechte en goede tekens.

Via Hilversum naar Den Haag

Genève komt nog wel een keer dacht Ton,
eerst maar eens naar Den Haag.
Het was vrijdag, de intocht van de vierdaagse
en de rit naar Isola 2000. Ton dacht aan Pogacar
en Wilco Kelderman, maar ook aan Rominger,
Indurain en Chiappucci.
Met de trein, dagkaart gekocht. In Oss uitgestapt,
want hij had het idee dat hij gevolgd werd.
In Den Bosch overgestapt naar Utrecht. 
Toch weer die elkaar afwisselende non-descripte figuren
en in Utrecht besloot hij de trein naar Hilversum te nemen.
Ja, de reis naar Den Haag moest over Hilversum.
Op het station van Hilversum werd omgeroepen:
Wil Flip van Ewijk uit Tiel, contact opnemen met …
Ton had het niet meer en vond weer wat rust
in de trein naar Den Haag, laat dat Hilversum maar,
totdat hij verderop in de coupé Dion Graus zag zitten.
Dat beloofde wat. Van het station was Ton richting
Binnenhof gelopen toen hij op het Plein premier
Schoof aan zag komen lopen. Nou zal het me
allemaal uitgelegd worden, die was van vroeger
van de AIVD, wist Ton, maar net voor hij al zijn
hand wilde uitsteken, bedacht hij zich, het is hem niet,
het is een dubbelganger. Schoof liep hem zonder
aan te kijken, straal voorbij. Een glas bier op het Plein
dan maar, toen hij Wilders via een zijingang het
Binnenhof zag binnengaan. Nog maar een bier.
en dan naar huis, maar hij ging niet meteen naar
huis, eerst iets lekkers eten in de benedenstad.
En alles eens overdenken, bij een bord spaghetti.
Was dit goed gegaan? Nee, hoewel toch ook weer
wel, want hij had zich niet laten kennen.
Hoeveelste was Kelderman geworden?
Negende op bijna drie minuten.
Nou ja.

En Ton was onder de indruk geraakt van Lisa,
die de spaghetti geserveerd had.
Was er al eens vaker gaan eten.
Het restaurant was vol,
maar de moeder van Lisa had hem aan
een tafeltje met twee oudere vrouwen gezet,
en hij had gevraagd of Lisa er was.
Ja, die komt zo.
Toen had Ton de stoute schoenen aangetrokken
en had haar meegevraagd naar Doornroosje.
Ze had alleen nee gezegd.
De dames keken elkaar aan met een blik van,
ach, die arme jongen.
De dag na de vierdaagse is Ton met de Koga gevallen
over een draad, gespannen om illegaal parkeren
tegen te gaan. Hij is zelfs even buiten bewustzijn
geweest. Een vrouw kwam hem oprapen en
veegde met haar zakdoek het bloed van zijn neus.
Lisa, zegt Ton nog, maar dan ziet hij dat zij het niet is.


Lange Hezelstraat

Na zijn val, waar hij toch wel last van had, had Ton alle
Castaneda boeken weggedaan. Die val had ook wel
iets daarvan weg. Alsof hij had kunnen vliegen.
De smak was nogal hard aangekomen. Kapotte neus en
pijnlijke ribbenkast. Hij was dan maar Ulysses gaan lezen,
dat had in Dublin of misschien wel in Triëst gespeeld
met al die wijken en die baasjes. Hij was op het idee gekomen
om de Lange Hezelstraat eens onder de loep te nemen.
De slager en de drogist waren de belangrijkste verdachten.
Café de Beurs, wat was er nog over van de rosse buurt?
Een paar verlichte ramen en een afwerkplek langs het spoor.
Daar bleef hij maar uit de buurt.
Muziek die hij hoorde, een quiz op tv, een gesprek bij
de kaasboer. En het ging allemaal over hem.
Toen hij in de bibliotheek tijdschriften zat
te lezen, kwam een vent naast hem zitten
die sprekend op Blinken leek en toen hij het tijdschrift
terug wilde leggen, ging er een op Zelensky lijkende
man op zijn voet staan.

Ja, dacht Bas, het is echt uit met Corry en
was nog eens naar de Hatertseveldweg gegaan.
Maar alleen Ad was thuis, Corry en Norma waren
naar salsa dansen. En, vertelde Ad, ik denk dat
Corry iets heeft met een van die salsa dansers.
Godverdekut dacht Bas.
Ad had wel in de gaten waar Bas voor kwam,
maar eigenlijk vond hij Corry veel aantrekkelijker
dan Norma, dus plaagde hij Bas maar een beetje
Zou ze op Bas vallen? Ze zou het zelf zo niet verwoorden
maar had over 'knuffel' of erger 'broertje' kunnen beginnen.
Zo dacht Ad: Bas is gewoon kleiner dan Corry
en zij ziet zich niet naast haar kleinere man lopen.
Ad was iets kleiner dan Norma, maar iets groter
dan Corry.


Bemmel in de Wolfskuil

Toen kwam nota bene Rik, Rik uit Bemmel
in de straat te wonen, ook antikraak.
Rik was Engels gaan studeren en de zingende
drummer van The Cheese and Biscuits.
Slang voor smegma, nou dan weet je het wel.
Rik: hé Bas, long time no see, en Ton woont hier ook.
Bas: Ja, maar de afbraak komt eraan.
Rik: ik sprak hem al, en hij is uit Chagnon,
is dat niet iets voor jou?
Nee Rik, in geen geval.

Bas op weg naar de supermarkt.
Ziet Ton een pizza bestellen bij Da Beppe.
Ton heeft alleen een magnetron en warmt pizza
en nasi rames of zo op, maar liever gaat hij uit eten.
Bas wist nog niet wat hij wilde gaan koken,
en dacht, vooruit ook eens pizza en stapt binnen.
Ik zag net Rik.
Ton: Rik heeft het ook.
Bas: wat?
Ton, wat ik ook heb, maar dan heeft
hij het steeds over The Matrix en
een complot waar ik geen snars van snap.
Bas: Rik is een creep. Van hem zou nog kunnen
verwachten dat hij doet alsof om jou te pesten.
Ton: Dat hij hier ook is komen wonen, toeval?
Bas: Het is hier goedkoop en het wordt
binnenkort afgebroken.
Ton: hij heeft ook alle stopcontacten gecheckt
en hij had informatie via zijn zus die een Engelse
majoor kende, die wist van de lorry drivers en
de loading bays, kon er geen touw aan vastknopen.
The Matrix, wat is dat Bas, dat was toch iets in Dukenburg?
Een film Ton, vaak door complotdenkers gebruikt,
zoiets als jij met je Truman Show, ik heb allebei de
films niet gezien. Als natuurkundige kan ik gewoon
niet daar in mee gaan. Stel je wilt zoiets organiseren,
hoeveel personeel heb je daar voor nodig en hoe
laat je die hun mond houden. Stel de maanlanding …
Ton: ja, het is al goed, je hebt een punt ergens.
Ondertussen dacht Bas: ik moet maar over één ding
mijn bek houden en dat is over Carla, hopelijk doet
Carla dat ook anders stort de hele droomwereld in,
zoals Armand al zong.

Ton had een kunstschilder die in de straat woonde
een portret te laten maken naar een foto.
Bas: toch niet die gozer die steeds geld van je wil lenen?
Ton: jawel, en ik krijg nog geld van hem, voorschotten
voor materiaal, maar nu gaat hij voor dat geld,
de knipsels van Matisse naschilderen.
Twee meter breed.

Waterleiding

Hoor jij dat gebonk ook? Nou en of, zal een klep
in de waterleiding zijn. Ton: ik heb het al opgezocht,
terugslagklep en de oplossing, monteur bellen.
Het gebonk dooft wel heel langzaam uit, maar iedere
keer dat ik een kraan gebruik, begint het weer.
Bas: als je nou eens de kraan van de wastafel in de badkamer,
een heel klein beetje open zet. En dat hielp.
Ton opgelucht, bier?
Ja.

Ton had bedenkingen bij een monteur bellen.
zou die niet iets met de waterleiding kunnen foezelen.
Heb al eens gedacht aan vergiftiging met LSD-achtige stof.
Bas: volgens mij zit jij in een natuurlijke trip,
kijk zo'n duur spul gaan ze niet in de waterleiding doen,
waar je nog geen procent van drinkt.
Ton: maar waar zit het dan in? Brood, boter?
Ik ben al begonnen om random boodschappen
te doen, gooi een dobbelsteen voor de winkel en
pak nooit het bovenste of voorste product.
Bas: met natuurlijke trip bedoelde ik dat je misschien
geen externe factoren nodig hebt om te verklaren waarom
je onderbewustzijn opspeelt, je hebt het ook wel een beetje
gezocht en wakker gemaakt.
Ton: toe maar zeg, waarom verwijst het dan niet steeds
naar zichzelf, maar naar de buitenwereld?
Bas: omdat we ontstaan zijn uit de interpretaties
van de buitenwereld? In de natuurkunde is dat ook zo.
We meten iets, we menen iets te weten, we kunnen een
aantal theorieën afstrepen en af en toe een vondst die
bijna alles weer op zijn kop zet.
En het verwijst wel steeds naar de bestemming,
in dit geval Ton, bijna solipsisme. Een tussen interne
en externe liggende oorzaak zou kunnen zijn, een virus.
Ton: nou zeg, dat zei Norma ook.
Bas: alsof jij de spil was waarom de wereld draait.
Ton: je maakt het steeds erger, maar waarom zou ik dat doen?
Bas: je zelf belangrijker maken.
Ton: heb jij dat dan niet? Moet er niet een de Jong deeltje
ontdekt worden. 
Bas: nee Ton, we proberen nu over te schakelen
van de waarschijnlijkheid naar de geometrie
van quanta.

Ton: zo kan ie wel weer, ik heb genoeg gehoord.
Had Bas Ton niet te hard aangepakt?
Bas vond van niet, zo dacht hij er nu
eenmaal over en hij had zich ingehouden.
Bij dat brood had hij ook kunnen vragen:
ga jij naar bakkerij Stapel of De Bie?
Bas ging altijd naar De Bie voor een
vloerbrood van wit tarwe en roggemeel.
Stapel of debiel?
Hij had het wel gedacht, maar gelukkig niet gezegd.
Ton zou over moederkoren zijn begonnen, maar
dan moest toch de hele wijk er last van hebben?
Als hij er genoeg van had, stapte Bas op.

De bibber

Ton ging zijn was niet meer boven doen.
Bas was geen rat, maar kwam met dezelfde
dingen als Corry, Ad en Norma.
Ton had een cementkuip gekocht,
de was in de Biotex en spoelen in de badkuip
en de Kroaat had nog een centrifuge in zijn schuurtje.
Mocht hij voor niets zo meenemen.
Er werden geen nieuwe bewoners meer toegelaten.
Hekwerken en dichtgetimmerde ramen.
Eigenlijk wilde hij wel weg uit de Wolfskuil.
En dan was er nog de bibber bijgekomen.
Eten, drinken, het toetsenbord, de muis,
op de vreemdste momenten begonnen
zijn handen te trillen, vooral als hij zijn
fantasieën of angsten hun gang liet gaan.
Hij had dat bijna nooit gehad, een keer bij
een mondeling tentamen toen hij suiker in de
koffie wilde doen. Maar nu, vooral aan de laptop.
De camera had hij al in het begin afgeplakt.
Hij had de muis met de linkerhand geprobeerd.
Weg hier, maar waar naar toe? Niet naar Bemmel.
Als hij nou weer eens naar het oosten ging,
daar kon hij de mensen niet verstaan en zelfs
de lettertekens niet lezen.  Geen vakantie, maar
voor langere tijd en hij zou een antropologisch
verslag schrijven dat studiepunten zou opleveren.

Rugzak en slaapzak gekocht, laptop en phone mee,
en weg was hij. Keulen, Wenen, Boedapest, Belgrado,
had hij al eens gedaan met Corry. Alles zo veel
mogelijk met de nachttrein. Zo belandde hij in
een pension in Niš, een pension met een bad.
Besloot toch maar niet weer naar Montenegro te gaan.
Maar naar Bulgarije. Sofia, één dag geweest maar dat
was hem te groot en te duur, dan naar Plovdiv maar
was in Pazardzhik uitgestapt.
Ton zag er het woord 'hazard' in, een voorteken.


Ad en Corry, Norma en Bas

Norma was nog nooit bij Bas geweest.
Rond een uur of vijf was ze binnen komen vallen.
Bas had haar een Manzanilla sherry ingeschonken.
De mosselen moesten daarin gekookt worden,
hij wilde spaghetti alle cozze maken.
Hij stak een sigaret op.
Norma rookte niet maar wilde er ook een.
Toen barste ze los want die Ad was echt een rat.
Norma had ze betrapt.
Ad had een joint gedraaid, muziek opgezet,
the Soft Machine en was haar kuiten gaan strelen.
Ad! zo komt Norma binnen.
Die is naar haar stage gegaan.
Maar het voelde wel lekker,
verder moest het niet gaan.
Dat zag Ad haar ook denken en
schonk twee glazen rode wijn in.
Verder kwam het die avond niet want,
Norma's stage afspraak was niet komen opdagen.
Een week later wel, na haar kuiten werden
haar dijen gestreeld.
Adje, Adje … Adje van Dorst.

Bas had haar nog maar eens ingeschonken
en toen Norma wat bedaard was en ze
zo gauw mogelijk op een ander onderwerp
overgeschakeld waren, zei Norma:
Goh, allebei beta's.
Bas voelde het op een of ander manier aan,
die blijft misschien vannacht en
probeerde niet steeds te roken.
Norma: heb je wat te eten?
Bas: kijk maar in de koelkast.
Zo kwamen er rijst-kaas balletjes op tafel
en komkommer tomatensalade.
De mosselen liet ze in de koelkast liggen.
Bij de koffie moest Bas echt een sigaret.
Als hij nou gewoon eens de tv aanzette,
zouden ze wat over koetjes en kalfjes
kunnen praten en bepaalde onderwerpen
vermijden. Zelf wilde Bas naar Wheeler Dealers
kijken maar voor Norma switchte hij naar
een herhaling van the Simpsons.
Kan ik hier blijven slapen?
Ja, zei Bas en dacht: en niet alleen dat.
Je mosseltje.
Norma, Norma … Norma Jiskoot.


Pazardzhik

Ton meldde zich aan bij de basketbalploeg in Pazardzhik.
Hebar Pazardzhik. Хебър Пазарджик en kon in het derde
team beginnen. In Plovdiv had hij wat gejamd op een
geleende gitaar met plaatselijke stonerbands. Hij werd
gevraagd als roadie voor een optreden van Tina Redondo.
En bij een volgend concert in Sofia, had Tina hem uitgekozen
om de nacht mee door te brengen.
Tina, Tina … Tina Rédondo.
En zo was UniComp langzaam uit Tons brein verdwenen.
Het was gewoon uitgedoofd, zoals met dat gebonk
in de waterleiding en Tina was de nieuwe terugslagklep.
De lokaal geproduceerde wijn was goed te drinken.
Het scheen vroeger een streek te zijn geweest waar rijst
verbouwd werd. Stoofpot van lamsschouder, witte bonen,
rijst, tomaat, paprika, aubergine werd Tons favoriete eten,
als basketballer kon je niet alleen op pizza leven.
Wel zocht hij in restaurants de Bulgaarse termen op, nadat
hij een keer soep van pens gegeten had, Shkembe Chorba
шкембе чорба, dat was pas goor geweest. Goed tegen een
kater werd gezegd, Ja, je moest er van overgeven, dat
glibberige mondgevoel, nog wel doorgeslikt maar eenmaal
buiten kwam het er allemaal weer uit.

Ze waren naar Roemenië en Griekenland geweest.
Athene dat was pas een stad met veel stonerbands.
En hij had wat dingen opgeschreven die hij aan het omwerken
was tot een antropologisch verslag. Over de teloorgang
van de rijstproductie, ja teloorgang was een goed woord
in een verslag, en over etniciteit. Tina was dan wel
geen Roma, maar twee van de drie achtergrondzangeressen
wel. Nesrin en Orlin op trompet waren Turkse namen.
Тон ван Дайк

Corry Zwanger en proost

Corry: Ton is terug, ik heb hem op tv gezien.
Bij het journaal over vluchtelingen.
En op YouTube was hij te zien op gitaar en keyboards
bij Tina Redondo. Die Ton toch.
Ik wed dat Ton het met haar gedaan heeft,
helemaal zijn type. Eigenlijk is ze een beetje jaloers
op hoe Ton toch weer is komen bovendrijven.

Bas werkte aan de softwarekant met inverse AI
aan een chipontwerp dat zijn idee voor AI 2.0
zou versnellen en woonde samen met Norma,
die coassistentschap liep bij oogheelkunde.
Zij waren als laatsten verhuisd uit hun straat in
de Wolfskuil, waar de afbraak begonnen was.
Door de afbraak had Bas een urgentieverklaring.
Kwamen in het Waterkwartier te wonen en zouden
terug mogen keren in de nieuwbouw. Ook nog eens
een verhuispremie.

Corry en Ad woonden nog aan de Hatertseveldweg.
De studie vorderde, en Corry was zwanger.
Misschien zou Bas' software ooit in de wieg en de buggy
van de baby kunnen werken. Ad was al speelgoed
aan het verzamelen.
Ad: Ton heeft zich aan zijn schoenveters opgetrokken.
Of als Münchhausen die zich aan zijn eigen
haarstreng uit het moeras trok.
Raspe. Nooit gelezen, maar ga dat nu wel doen.

Ondertussen in Bemmel.
Tina had de moeder van Ton willen zien.
Toen Carla en Jan naar bed waren schonk Ton
een glas rum in voor Tina en nam zelf een wodka.
Nazdrave.