Uit Pijnacker?

Is er ook fake AI muziek?

Brengt het meer aandacht?

Ja, we hebben misschien aan wat knoppen

gedraaid, maar het is volkomen 'human'

en AI is hip en het was leuk om fictieve

bandleden en achtergrond te verzinnen.

We zitten altijd in onze garage te freaken

en treden nooit op.

Bovendien heten we Bas de Jong en Ton van Dijk.

dat werden dus omdat we Q65 fans zijn,

Jay Bieler en Frank Vink van de fictieve

band Bivic 2 uit Pijnacker, hoewel we echt

uit Bemmel komen.

 

Neelie

De vader van Bas was ooit inval roadie

voor Q65 geweest. Ton was een stuk langer

dan Bas, die een bril droeg.

Rik die bij hun wilde komen drummen

werd er al snel uitgewerkt.

Zou er ook een meisje opduiken?

Allicht, Angie uit Angeren.

Op William, It was really nothing van de Smiths

zong Ton in Morrissey stijl:

Neelie, Neelie, Neelie Smit Kroes

Oorwurmen

Ton oftewel Jay was helemaal into the Smiths

en zong in de met karaoke software verwijderde

zang-versie van The boy with the thorn in his side:

Die Bas ... eh die Frank met 'n bril op z'n neus  

 Bas: ja die liedjes van the Smiths zijn wel oorwurmen,

maar het liedje dat in mijn oor zoemt is ...

TV van Colleen Green.

En daar heb je zeker al een Angie song op bedacht?

Ja ... Angie is my friend and will someday be my girl

Corry

Angie heette natuurlijk geen Angie,

maar was een mix van foto's die

Bas' vader aan de muur had hangen

waaruit Bas zijn eigen voorstelling had

gemaakt en waar 'Angie uit Angeren'

enigszins in de buurt kwam.

Ze heette gewoon Corry en kwam uit Gendt.

Janet Leigh

Malin Melkerson

Cheers

En de moeder van Bas dan?

Irene was er vandoor en zijn vader

woonde nu half en half samen

met de moeder van Ton, Carla.

Bas' moeder Irene leek op de Carla uit Cheers

en Carla van Dijk meer op Diane.

Carla Tortelli

Diane Chambers

Ton had van die Bob Ross krullen,

die van zijn overleden vader moesten zijn.

En Bas had ook het haar van vader Jan de Jong

Sluik melkboerenhondenhaar. 

Bivic 2

Bivic 2 had een regionaal on-line hitje

met Neelie, Neelie en kregen een

optreden aangeboden in Elst.

Er was niet veel publiek.

Rik en zijn aanhangers

(Rik, onze drumcomputer is beter).

Wat luchtgitaristen en zelfs een paar

meisjes, maar niet Angie.

Op de terugweg naar Bemmel

zat Bas steeds maar te zingen:

hand in gleuf, hand in gleuf ...

Zeg Ton verzin verder ...

Eh ... de zon komt morgen weer op.

Yes meer.

Had mijn hand in haar gleuf

maar zal haar wel nooit meer zien.

Helemaal te Wamel

Bas vielen geen lyrics binnen.

Maar na het uitladen van de apparatuur,

stak het toch een beetje dat Ton teksten

zo maar uit zijn mouw schudde.

Bijna in slaap, stond hij weer op

want er was hem iets met Bemmel

te binnen geschoten.

Dat moest hij opschrijven.

Al ver na Wychen

Bemmelt de Kekerdom

Helemaal te Wamel komt

Homoet voor de Valburg

Helemaal te Wamel, dat ging hij

gebruiken, als hij iets echt goed vond.

Eindexamenfeest

Corry had nota bene Ton gevraagd om

op haar eindexamenfeest te komen.

Bas was gewoon meegegaan naar Gendt.

In Hulhuizen, bij de Riemersma's

zoals Corry's achternaam was.

Ton tegen Corry: We noemden je Angie en

probeerden liedjes over jou te schrijven.

Weet je, de vriendin van Johnny Marr

heet ook Angie.

Johnny Marr?

Ja, van The Smiths

O die.

Bas had het op een zuipen gezet,

stond buiten een sigaretje te roken.

Er stond nog iemand te roken,

Annet uit het groepje van Rik.

Ze zei dat ze Bivic 2 gezien had in Elst.

Even later stonden ze te tongen.

Het was niet hand in gleuf geworden

en hij zou haar waarschijnlijk

ook nooit meer zien.

Pas op het eindexamenfeest bij

Rini had Bas ze zien zoenen

Ton en Corry ...

godverdekutklere.

Ton bleef maar zingen:

Corry, Corry … Corry Riemersma.

En Corry had op het laatste moment

niet voor pedagogiek gekozen,

maar net als Ton voor antropologie en zong:

Toontje, Toontje … Toontje van Dijk

Introductie

In de zon op het terras van de Tempelier.

Bas was bij de introductiegroep van Ton en Corry

aangeschoven en zo leerde hij Ad en Norma kennen.

Er waren meer dan tien personen in de groep en bij

het afrekenen, was het Tikkies naar de mentor,

behalve Ad, die had niet eens een phone.

Norma betaalde voor Ad. Hij kon er niets aan

doen, zijn ouders, krijgt maar 50 euro per week

als handgeld en zij betalen zijn vaste lasten.

Ton: Ja, en dan 25 euro stuf, verder koopt hij

potloden, papier, verf en lijm, daar snuift ie

aan en gaat de hele nacht tekenen.

De natuurkunde introductiegroep had zo

ook bij de Tempelier gezeten en rekende af

met Tikkie Groepie. Er waren wel een paar

leuke natuurkundestudenten, maar niet in

zijn introductiegroep, bovendien was de

mentor met zijn Palestinasjaal en bijbehorende

opvattingen tamelijk irritant.

Castaneda

Ton zat op zijn praatstoel. 

Een hypothese over Johannes de Doper.

Na het lezen van Castaneda ... Juan ... John the baptist.

Johannes gebruikte een soort LSD uit moederkoorn,

zoals de Galliërs, die gingen zweten, trokken dan hun

bovenkleding uit, onderdompeling in een beek,

afkoeling kon de roes enigszins stoppen.

In Mexico: peyote.

De Heilige Geest, men zag nog

meer visioenen dan met hasj.

Met LSD ervaart men de roes

als werkelijker dan de werkelijkheid.

Terwijl achteraf blijkt dat men slechts

in het onderbewustzijn was afgedaald,

zonder het kritische van bewustzijn.

Corry: de moeder van Johannes, Elisabeth,

die was toch familie van Maria en ook

op wonderbaarlijke wijze zwanger geworden?

Maar Ton ging maar door:

De visioen en profeet versie

blijft volharden in werkelijker

dan de werkelijkheid, heeft een

kijkje mogen nemen achter de

schermen en sluiers.

Wat was dat dan? Uit een trip bijgekomen,

werkelijker dan de werkelijkheid?

Dat leek maar zo, omdat het een

versimpeling was van het bewustzijn,

minder moeilijk, een beetje terug in

de evolutie. Minder keuzes, dus

overtuigender, maar achteraf zwakker.

Obelix

Ad: Geen maretak, maar een schimmel

op het koren, moederkoren of moederkoorn.

Obelix mocht niet, want als kind in de ketel gevallen.

Ton: Oftewel, was al een borderliner die

in het onderbewustzijn kon zinken.

Asterix ... de impeccable warrior ...

Ook opium was een middel, maar meer voor

na de strijd, voor de gewonden.

Bij vooraf gebruik waren strijders nutteloos.

Ton: voor idealisten zoals Plato,

was de ideale werkelijkheid een uitkomst.

Die bestond, onze werkelijkheid was slechts

een niet perfecte afspiegeling.

Ipv. de werkelijkheid is complex,

onze ideeën geven steeds beter begrip.

Niks is ideaal.

Bas: Geen informatie zonder drager.

Bas zat er wel bij, maar zijn gedachten waren:

Hoe kan een singularity een spin hebben?

Een tweedimensionale ring-singularity?

Dat leek op een wiskundige oplossing, geen natuurkundige.

Bas dacht ook: ach die antropologen praat en vroeg toen:

heeft iemand van jullie wel eens een trip genomen?

Ton: ja twee, bij een waren alle dimensies vervormd

en de tweede was een bad trip, nooit meer.

Corry: nou zeg.

Ad: ik had het papiertje in tweeën geknipt

en niet zo veel gemerkt.

Hatertseveldweg

Ton, Corry, Ad en Norma woonden in een studentenhuis

aan de Hatertseveldweg. Norma had Ad een beetje

onder haar hoede genomen. Ze was tweedejaars

geneeskunde. Een wond dichtnaaien was nog wel

gelukt, maar toen moest ze een gescheurd

ooglid hechten met naald en draad.

Ze had zich er over heen gezet en

wilde nu oogarts worden. 

Bas vond het gezelliger dan

in natuurkunde kringen.

En Norma kon goed koken,

Corry leerde het wel zo te zien.

En zaten allebei op salsadansen.

Bas kon spaghetti maken maar daar

was ook alles mee gezegd, dus ging hij

om wat koken te leren, Norma en Corry

maar eens helpen.

Ton en Ad zaten wat te jammen.

Ton kon redelijk goed zingen dat deed

hij dan ook in de band genaamd Chagnon.

Bas kon niet zingen, nog niet als

Mark E. Smith, nou ja had hij gewild,

maar nu had Chagnon, Ad gevraagd,

die kon van grind core tot Sepultura.

Daarna zat Bas met Ad te praten,

over symmetrie en vertragende tijd.

Ad: ja en negatieve tijd.

Norma smaalde: Bassie en Adriaan

Verder zag hij Ton nog wel eens

in Bemmel, bij zijn vader en Carla,

Tons moeder.

Wolfskuil

Bas was goed terecht gekomen bij natuurkunde.

Speelde nog wel gitaar,

maar de studie kostte veel tijd.

Veel Hawkwind luisteren tijdens het werken

met formules over ruimte en tijd.

Bas had nog net een huurcontract gekregen ergens

in de Wolfskuil voordat tot afbraak besloten werd.

Sindsdien kwam er anti-kraak in

als er iemand verhuisde.

Hij woonde boven de oude mevrouw

Kersten, die vanwege haar darmkanker

niet meer wilde verhuizen.

Bas, zou je mij naar Hatert kunnen brengen,

een uitje met de Zonnebloem, terug hoeft

niet, ik vind wel iemand op de boot.

Ze had een oude Toyota, maar durfde

zelf niet meer te rijden.

Voor de rest woonde daar een staalkaart

van de wereld, van Nieuw Zeeland, Peru

tot Iran en voormalige woonwagenlui.

Vroeger haalden ze op grof vuil dagen

oud ijzer op maar nu dat over en uit

was, zaten ze in andere zaken.

Bas kon er wel mee opschieten.

Toen hij klein was, nam zijn moeder

hem altijd mee als ze niet meer gebruikt

speelgoed of kleding naar het woonwagenkamp

aan de Plakselaan ging brengen.

Lieke

Zeg maar Lieke, dat ge-mevrouw Kersten. 

Lieke was een weduwe en had twee zonen.

Maar die kwamen zelden opdagen,

hadden een autosloperij in Weurt.

Bovendien hadden ze de kant van hun vader gekozen,

die was gaan drinken en haar sloeg.

Toen hij was overleden zei de dokter: Kan me

voorstellen dat het ook een opluchting was.

Nou en of, Bas.

En bracht haar naar de tandarts.

Dat jij je eigen tanden nog hebt. Ze vroeg of

hij een kopje thee kwam drinken.

Vooruit, ze had immers best mooie verhalen.

Maar je noemt je nog steeds Kersten.

Ja, mijn meisjesnaam is Kraaijeveld.

Ze liet Bas foto's zien, van haar vader

aan het werk bij de Waalbrug en toen

zag Bas iets van haar schooltijd.

En je heette ook niet Lieke, Maar Alida.

Mijn zussen noemden me Lieke.

Ze kreeg de jampot niet open, Bas ook niet,

heb je een hamer en een spijker?

Ja, ergens, wacht … en plop.

Paling

Ergens in kermistijd was ze jarig en hoewel

Bas verjaardagsfeestjes meestal meed, was hij toch

gegaan en had een bosje paling meegenomen.

Lekker Bas. Bas moest zich ook

even als een paling gedragen.

Lieke bleek een heilsoldate te zijn.

Er was ook een majoor.

Bas had in café de Opera wel eens iets in de

collectebus van het Leger des Heils gedaan.

De majoor: dat kunnen best Lieke en ik zijn geweest,

ook daar kwamen we.

Dan de soldate waar de majoor nu mee op pad was.

Hoewel haar naam hem al ontschoten was,

kon hij zijn ogen niet van haar afhouden.

Bas had de palingen met zijn handen ontveld.

En het geschraapte vet op de toastjes gesmeerd.

De zoons waren er niet, op haar verjaardag.

Derk had haar verhuisd en was er nooit meer geweest,

Frits kwam nog wel eens, als hij in de problemen zat.

Gescheiden en woonde nu tijdelijk in een caravan

ergens in de Achterhoek.

Ze zijn net als hun vader, Derk denkt alleen aan zijn geld

en Frits loopt zijn … je weet wel … achterna.

Toen ze uitgebreid over haar mislukte darmkanker

operaties begon, moest Bas er toch echt vandoor.

Koga Miyata

Bas had een gele tweedehands Koga Miyata

gekocht op een studentenflat in Oost.

De heuvels in de buurt beklimmen, Bas waande

zich op de Tourmalet, of alleen in een tijdrit

op een dijk tegen de wind in, dan werd hij

gewoon … Cancellara.

De rijke ouders van Ad wilden dat hij

ergens anders, iets anders ging doen,

in Wageningen of zo, want ze hadden

een video gezien van Chagnon,

met Ad zingend met kiezels in zijn keel,

grind-core heette dat.

En dan dat rode poeder uit zijn neus.

Maar Ad haalde betere cijfers dan Ton en Corry,

tenminste bij de vakken die hem interesseerden.

De rest deed hij zomaar een beetje erbij.

En hij had de steun van Norma.

Op een nacht werd Bas wakker van een vreselijke

knal, keek uit het raam en zag drie auto's

in brand staan, eentje was richting zijn

voordeur aan het komen, maar viel toen stil.

Moest hij de brandweer bellen?

Daar hoorde hij al de sirenes.

Liekes Toyota bleek later onbeschadigd,

zij wilde hem niet geparkeerd zien onder

de lindebomen voor het huis, vanwege

de plakkerige troep van die bomen, maar 

om de hoek, onder een plataan.

Carla

Hoe Bas bij Carla in bed belandde.

Nou, ze had hem gewoon verleid toen

vader Jan in het ziekenhuis lag.

Bij het snoeien van de notenboom was

hij van de vouwtrap gevallen en had zijn

arm en twee ribben gebroken.

Bas had hem al een keer opgezocht in

het Canisius ziekenhuis toen Jan hem vroeg

of hij wat ondergoed en pyama's kon halen

in Bemmel want die had Carla niet meegebracht.

Toen ze uit de douche kwam in een lichtblauwe badjas.

Ze fluisterde: Bas … en zette een been op de wasmand

en begon dat hele mooie been in te oliën.

Bassie …

Oh Carla, Carla … hij streelde haar blonde haren,

echt blond want haar schaamhaar was ook blond.

Toch toen ze eenmaal in bed lagen hoorde Bas

toch in zijn achterhoofd:

Diane van Hüsker Dü.

Kon hij Ton nu nog wel onder ogen komen?

Bas vond van wel, zolang er niemand over begon.

En zijn vader? Ja, die Carla moest wel haar mond houden.

Zelf zou hij er zeker niet over beginnen.

We zien wel, was zijn motto.

Doetinchem

Lieke moest meteen naar Doetinchem

ziekenhuis Slingeland. Politie had gebeld,

Frits.

Lieke had al zo'n voorgevoel gehad,

want Frits was eergisteren nog langs geweest,

en het had niet goed geklonken, zijn ex en zo

Bas had Derk maar gebeld, want

hij ging niet steeds als haar chauffeur

fungeren, soms, af en toe was OK.

Derk had haar naar Doetinchem gebracht

en wat bleek: Frits had de gaskraan in

de caravan opengezet. Drie dagen in coma

gelegen en toen overleden. Gecremeerd en

toen had Derk, haar ook nog eens op haar

schuld gewezen, hij wilde haar nooit meer zien.

Ja Bas, nou heb ik niemand meer.

Mijn zussen zijn allemaal dood,

alleen een dochter van mijn zus Ans, Emmy

heb ik nog contact mee maar die woont

helemaal in Coevorden. Neefjes en nichtjes

van andere zussen wonen dichterbij maar

daar hoor ik alleen via Emmy wat van.

Het Leger des Heils laat het nu afweten,

Dominee Mart met wie ik als brancardier in

het Canisius werkte is wel nog langs geweest.

Vakantie

Bas had zijn eerste jaar natuurkunde gehaald

en er was een feestje geweest met Ton, Corry,

Ad en Norma op de Hatertseveldweg.

Ton, Corry en Ad waren ook geslaagd voor hun eerste jaar.

Norma werd nu derde jaars. Het was laat geworden

en Bas en Ton waren behoorlijk dronken geworden.

De volgende dag wist Bas nog dat ze het vooral

over vakantie hadden gehad.

Ton en Corry gingen naar Montenegro.

Ad en Norma naar Zweden.

Bas had ter plekke maar verzonnen dat hij dacht

om op de racefiets naar Zwitserland te gaan.

Corry: alleen?

Bas: ja waarom niet, nog niet eerder gedaan.

Hij was er zelf in gaan geloven en was al een lijstje

aan het maken met dingen om mee te nemen,

Multitool, inbus, rol duct tape, reserve band,

poncho, slaapzak, tentje.

Met zijn ouders was hij nooit op vakantie geweest

want daar hield vader Jan helemaal niet van.

Slechts een keer met neef Simon uit Pijnacker.

Daar had hij ook de herkomst van het fictieve Bivic 2 vandaan.

Naar Duitsland met de auto, op zoek naar ene Yolanda.

In Simons Audi naar de Hundsrück. Die Yolanda kende Simon

van een vorige vakantie in Marburg en ze zou nu ergens

in Simmern gewoond hebben. Maar ze hadden haar niet

gevonden. Toch was de vakantie wel aardig geweest.

Ze hadden gegeten in Pommesbudes zoals die

Boy Bensdorp cafetaria's maar ook had Bas

ergens voor het eerst konijn gegeten. Lekker.

Op weg

Eerst de Koga maar eens goed nakijken.

Toeclip pedalen vervangen door vlakke exemplaren,

geen wielerschoentjes of wielerkleding.

Een goed lang kabelslot.

Een achterrekje en fietstassen gekocht.

Zo'n frametas hoefde niet, de fietspomp

ging met duct tape aan het frame.

Zo licht mogelijke bepakking en geen

dingen die je onderweg makkelijk kon kopen.

Kleding: een korte broek tot op de knieën

met veel zakken, een geldriem, jeans,

een jasje met veel zakken, hoodie,

een paar t-shirts, sokken, onderbroeken,

liever onderweg bijkopen dan gaan wassen.

Geen helm maar een pet.

Ook geen phone, want dan moest er

nog een powerbank mee. Dus een paar

goede landkaarten.

Geen brandertje en kookspullen.

Studentenhaver van rozijnen en zoute cashewnoten.

Een literpak rode wijn en een trechtertje,

kon hij later bijvullen.

Op de dag van vertrek was hij wat nerveus,

geen zin in ontbijt. Boterhammen gesmeerd

en in de stuurtas gedaan.

Een blikje cola en twee chocomel.

Twee pakjes sigaretten en twee aanstekers.

Bij Mook wist hij dat hij iets vergeten was.

In Milsbeek, schoot het te binnen:

toilet tas, tandenborstel en eh handdoek.

Tja, kon je ook onderweg kopen.

De grens over

Ergens bij Aaldonk de kaart maar eens geraadpleegd.

Hier de grens over of door de Maasduinen.

Een paar boterhammen gegeten en een blikje

chocomel gedronken. Een muntje opgegooid en

het werd door de rivierduinen. Bij een pannenkoeken

restaurant een pul bier gedronken. Bas hield niet van

pannenkoeken, maar had een dubbele uitsmijter

kunnen krijgen. Hoe ver was hij nu?

Zo'n 40 of 50 kilometer.

Hoe laat was het? Geen idee want geen horloge.

Hij wou toch wel 100 kilometer halen en ging bij

Arcen de grens over en goed doorgefietst, maar

in Bracht was hij moe en had op het terras van

een Eiscafé wat zitten lezen in het enige boek

dat hij meegenomen had, Gödel, Escher, Bach.

En een focaccia salami gegeten. IJs en zoete

dingen waren niet aan hem besteed.

Nu besefte hij zich dat de Kaart en en het gebied

van Houellebecq een boek was dat hij had

kunnen meenemen. Als hij Hofstadter uit had

zou hij in Basel of zo het boek kunnen kopen.

Hij kon toch ook Duits lezen.

Nu de schemering inviel moest hij naar een

slaapplaats uitkijken. Op de kaart stond een

camping aangegeven, maar daar aangekomen

besefte hij dat hij daar niet zou gaan staan en

was doorgefietst de bossen in, de tent niet eens

opgezet. Bas had een slaapzak met capuchon

en een stuk vitrage tegen de muggen

want daar had hij een gruwelijke hekel aan.

Hij droomde van konijnen, werd wakker

en er bleek een rat rond te snuffelen,

viel weer in slaap tot de zon opkwam.

Köln

Ergens tussen Mönchen Gladbach en de bruinkool van

Garzweiler door had hij weer zin in bier gekregen.

Terrasjes kwam hij niet tegen, een supermarkt in,

geen gekoeld bier, dan maar een fles rode wijn

gekocht, want de meegenomen wijn was al

aardig op aan het raken. De rest van zijn boterhammen

gegeten en de inhoud van de fles in het pak gegoten.

Een sigaretje en weer verder. Bas wou ergens ten

zuiden van Köln langs de Rijn naar Bonn fietsen,

maar in Stommeln begon het te regenen. Poncho,

maar zo zonder spatborden was geen pretje

op de fiets. Zijn schoenen doorweekt, een tijdje

geschuild in een Kneipe, toen het bijna droog werd,

toch maar besloten richting Köln te fietsen.

Aan de rand van Köln in Nippes had Bas bij

de eerste de beste Zimmer Frei aangebeld en ja hoor

zijn fiets kon in het schuurtje en vlakbij kon hij

met de Bahn naar het centrum.

Hij had mevrouw Zimmer Frei om een oude krant

gevraagd om in zijn schoenen te doen en had

een douche genomen. Meneer Zimmer Frei wist

een prima Italiaan in de buurt en Bas was er op

zijn slippers naar toe gegaan en had een tomatensoep,

parmigiana di melanzane en de zeebaarsfilet.

Aan de tafel ernaast zaten vier mannen en vrouw,

met pizza of grote stukken vlees.

De Aziaat verkende besluiteloos de steak met

de punt van zijn vork. Er werd Engels gesproken

in verschillende accenten.

Iers, Schots, Australisch of zo.

Eentje leek wel steenkolen Engels te spreken.

Nippes

Bij de koffie schoof Bas aan bij hun tafel.

I couldn't help noticing some Dunglish.

Bas zijn Engels was ook wat steenkolen.

Natuurkunde Engels ging hem redelijk goed af,

maar wat was nou bv. kogellager in het Engels?

Bas: are you Dutch?

Ja, yes, my name is Marco Slinger … guys,

this guy is also Dutch, what's your name?

Bas de Jong.

Let me introduce you: Sean, Eileen, Kenzo and Ozzy Pete.

Pleased to meet you.

Trouwens, zei Pete later, it's ball bearing en ik heet

eigenlijk Piet Vandenberg en kan nog wat Nederlands.

Bōrubearingu zei Kenzo.

Cuscinetto a sfera wist de ober,

die juist nog een grappa inschonk.

Bolkussentje dacht Bas.

Ze zaten ze allemaal op Translate,

behalve Bas, die zijn phone had thuisgelaten.

Toen hij nog alleen aan een tafeltje zat te eten

had hij de landkaart bestudeerd.

Dat werd niet Zwitserland, met dit weer.

Zou bij Zimmer Frei in Nippes bijboeken.

Daar hadden ze overigens geen bolkussens,

maar een kussenrol.

Nog even naar de Kneipe.

Bierdeckel streepjes gaven aan hoeveel je had gedronken.

Tikkies deden ze hier niet aan.

Sean en Pete waren allebei coders en vroegen aan Bas

of hij dat ook kon. 

Some HTML, Javascript, music software en CSS.

Sean: C?

No, only some LISP. I'm not precise enough to be a coder,

all those brackets, slashes and even spaces matter.

But I get the picture, I can breakdown things into

Nassi-Shneiderman diagrams.

Bas vermeed het woord 'parentheses' want hij had

in een werkgroep al eens gemerkt:

dat kwam niet goed uit de mond.

Pete: let me guess, your father had a Commodore

and taught you Basic.

Bas: almost, an Atari and taught me LOGO.

It felt more natural to code than

Basic with the spades, clubs, peeks and pokes.

Sean: AI?

We had a fictional band with songs combined

through AI from Q65 and the Smiths.

Sean: come on sing us a song.

Bas: Neelie, Neelie … Neelie Smit Kroes.

Pete: swell.

Montenegro en Zweden

De vakantie van Ton en Corry liet zich het best

samenvatten in hun dialoog:

Ton: goeie vakantie, vriendelijke mensen ...

Corry: ben je gek, ik ga er nooit meer heen,

zag je dat dan niet, die blikken van al die mannen,

goed dat jij er bij was, met je 1.95 meter.

Ton: Ja, er is me ook gevraagd of ik een

basketballer was. Ik heb maar ja gezegd.

Corry: en ik zag jou wel naar die Roma-vrouwen

met die grote oorringen gluren.

Ton: Puur antropologisch, zit in de

werkgroep Roma en Sinti. Ik heb jou toch?

Corry: slijmbal.

Norma en Ad in Zweden.

Ad: het eten is hier niet zo lekker

en de drank erg duur.

Norma: maar de natuur?

Ad: ik zit net zo lief binnen en

wil eigenlijk terug. Kan ook thuis

De zoon van een dienstbode lezen.

Norma: oh Strindberg.

Ad: en hierna ga ik Hamsun lezen.

Norma: die Quisling Noor.

Ad: ik beoordeel schrijvers in eerste

plaats op hun verhalen, hun gedrag

kan ik veroordelen.

Norma: heb je ook Céline gelezen?

Ad: ja, Van het ene slot naar het andere.

Norma: ja maar ...

Ad: Ook in de muziek heb je verschrikkelijke

klootzakken die toch iets moois gemaakt hebben,

moet je daar dan niet meer naar luisteren?

Norma: jij mist gewoon je hasj.

Ad: ja ook.

Marco

Marco was in gesprek met Kenzo en Eileen

en Pete had uitgelegd wie Marco was.

Well, Bas, this Marco doesn't like to brag,

but is the expert op het gebied van hard en

software concerning … zelfrijdende voertuigen,

voor buiten de auto's, traffic zeg maar.

Worked voor de TU Delft aan het Gowda systeem.

Vraag het hem zelf maar.

Toen Marco uitgepraat was met Kenzo en Eileen

waagde Bas het erop.

Nou Bas … toen we begonnen heette het nog Gouda,

maar dat zou nooit de merknaam kunnen worden.

De kaas, dus werd het Gowda.

In Duitsland is Hamburg met

zelf-rijdend vervoer begonnen. Het Kambu systeem.

In Frankrijk Crest en Lyon. Cryon.

In Delft was iets opgezet in de driehoek

Rotterdam, Den Haag en Gouda.

Hij had gewerkt aan synchronisatie van het

Gowda en Cryon systeem.

Ze hadden een belangrijk patent in de

wacht gesleept, het was uitgeprobeerd

tussen Zwolle, Groningen en Leeuwarden,

verkocht aan Denemarken, Luxemburg en Zwitserland.

Kijk een zelfrijdende auto kan ook een lekke band

krijgen, er moet een hulpdienst zijn, communicatie

met de verkeerspolitie, douane, detectoren langs

de weg, weersomstandigheden, tol, oplaadpunten.

Bas: en vast ook een eigen controle centrum.

Marco: woon je hier of ben je onderweg?

Bas: met de racefiets naar Zwitserland, maar

met al die regen.

Marco: morgen ook nog regen,

kom morgen bij mij eten.

OK.

Barbarossaplatz

Bleek hij samen te wonen met Eileen.

Ergens bij de Barbarossaplatz.

Terwijl Eileen een boek zat te lezen

was Bas in de keuken met Marco die risotto aan het

maken was en er werd geregeld Vernaccia ingeschonken.

Marco sloeg kalfslapjes plat en Bas mocht ze oprollen

met prosciutto en salie. Spring in de mond,

saltimbocca, zei Marco, en wat ook zo'n mooi

woord is mangiacassette, een cassette-eter.

Heb je ooit in een zelfrijdende auto gereden?

Ja, in een Peugeot E-legend van Rotterdam

naar Lyon. Geen stuur in de auto, dus ik kon drinken,

bij de eerste sigaret, protesteerde de Peugeot,

maar draaide wel een raampje open en op

het scherm kwam de mededeling dat als ik

nog eens wilde roken, dat ik dan tijdig om een stop

moest vragen om buiten de auto te kunnen roken.

Marco bediende de auto het liefst

via het scherm, om nou tegen dat

ding te praten, liever niet,

wat moest je dan zeggen.

Ik heb me bedacht, toch niet zo'n zin

in gekonfijte eendenbout, zoek iets,

in de buurt waar ze paling hebben.

Zo goed was dat Gowda nog niet.

Dus zocht hij zelf.

Trois mille chefs viennent de retirer l'anguille,

dat wordt moeilijk, dan maar coquilles Saint Jacques.

En muziek: Griekse stoner albums, Tuber en zo,

wel ja en ook nog Demis Roussos.

Ondertussen leerde hij bridge te spelen.

Hij praatte nauwelijks tegen de Peugeot,

maar schold noord uit, klootzak, hoe kun je

nou tegen sans met een singleton uitkomen?

Onderweg naar Lyon had Marco de route

nogal eens gewijzigd, omdat hij een beter

restaurant had gevonden maar de Peugeot had

daar geen probleem mee, dat was heel anders

geweest als Eileen naast hem gezeten had.

Hij had haar trouwens pas ontmoet op die reis.

Bij Dijon was er iets tussen camera's en de lidar

geweest en de auto had zich ergens geparkeerd,

de hulpdienst kwam opdagen in de persoon van

Eileen, een Ierse die ook goed Frans sprak.

Hij was toch in Lyon gekomen, zelfs daar blijven

hangen. Daar bij Cryon zagen ze wel iets in hem.

Omdat Marco ook goed Duits sprak werd hij

gedetacheerd bij Kambu in Köln en Eileen

en haar broer Sean waren mee verhuisd.

Bas: werken jullie nu aan de integratie

van Gowda, Cryon en Kambu?

Marco: Officieel wel maar de samenwerking

met de ADAC is niet zo goed als met de ANWB,

dus werk ik nu tijdelijk met Eileen, Sean, Kenzo

en Pete aan een linksrijdende versie, zodat het

systeem ook aan Engeland, Japan, Australië,

India en Zuid-Afrika verkocht kan worden.

Artificiële Intelligentie

Marco ging even de woonkamer in en zag

dat Eileen in slaap was gevallen terwijl

op de tv nog een herhaling van een aflevering

van Ballykissangel te zien was.

Aan de keukentafel verder in het gesprek.

Heb je ooit met AI gewerkt?

Bas: het zijn eigenlijk een hoop filters.

Toen ik een foto van Neelie Smit Kroes

zocht en wilde bewerken met AI was

het resultaat niet naar mijn zin.

Dan zelf maar een stuk of tien filters

in Gimp en Lunapic toegepast.

Maar een portret met kapsel uitknippen,

is wel een stuk eenvoudiger geworden.

Trouwens ik heb een idee hoe AI dingen

werkelijk zou kunnen begrijpen als een mens.

Wel? Nou, AI leert begrippen en dus begrijpen

voortaan van baby's, wordt ingebouwd in wiegen,

buggy's, speelgoed, in plaats van taal van

volwassenen nadoen zonder begrip.

Marco: maakt het leren ook economisch interessant.

Geef eens een voorbeeld, Bas.

Bas met babystem: Auto! Nee bijna,

een kar, een bolderkar.

Kar! Nee een fiets, een kar moet getrokken worden.

Kar! Ja ... een koets getrokken door een paard.

Paard!

Eileen komt binnen en zegt: Can't understand this Dutch.

Dus legde Marco haar kort uit waar ze het over hadden.

He's got this very good idea about AI 2.0.

Eileen: But what about the babies?

How will that affect them?

Ze waren even stil en toen Eileen

weer uit de keuken was ging

Bas weer verder in het Nederlands.

Baby wijst en zegt 'stoel'.

Ja, zo'n zachte stoel noemen we 'zetel'.

Stoel! Nee, dat is een auto, er zitten wel stoelen in.

Stoeltje ... goed zo, noemen we kruk.

Stoel, ja brede stoel noemen we bank.

Zo leren we begrippen maar ook categorieën.

Een stoel, een zetel, een krukje, een bank hebben iets

gemeenschappelijks namelijk zitten.

De soft en hardware zullen dan wel

flink aangepast dienen te worden.

Er moeten niet slechts woordenlijsten

gemaakt worden, maar ieder begrip

krijgt ook een uitleg en verbanden.

Als synapsen. Maar het zal snel leren.

CERN

Eenmaal aan tafel, met de lekkere risotto,

zei Eileen: You're studying physics, ain't you?

Sophomore, wist Bas.

And you're on your way to Switzerland?

Yes, I wanted to climb bigger mountains,

on my bike, maybe to the CERN in Geneva.

Eileen keek op haar phone en zei:

Köln to Geneva is 768 kilometers.

Bas had op de landkaart ongeveer

1000 kilometer geschat en vroeg:

And the altitudes?

Not over a 1000 meters, the Vogelberg.

Dus als ik een echte berg in de route

wil opnemen wordt het zeker duizend

kilometer, en dan nog terug, dacht Bas.

Eileen had de tv aangezet en ging onder een

fleece dekentje op de bank liggen.

Marco en Bas gingen opruimen

en de afwasmachine inruimen.

Tot Marco vroeg of hij niet in Köln wilde

komen werken.

Bas: misschien ooit, eerst wil ik mijn studie

afmaken, de theoretische kant van de natuurkunde

trekt mij ook. Het heelal, sterrenstelsels,

zwarte gaten en quantum computers.

Weet je, er is laatst een opstelling gemaakt

op basis van een antimonium atoom combinatie

met een chip zodat 6 van de 8 spins de errors

beter kunnen uitschakelen.

Marco: ja heb ik gelezen, Wilhelm en?

Bas: Morello.

Kiespijn

De volgende dag regende het niet maar goot het.

En Bas voelde een kiespijn opkomen.

De Bahn naar het centrum genomen en

eerst maar eens paracetamol en ook tandpasta

en een borstel gekocht. Naar een museum?

Nee, in een café in de Stadtrevue gekeken

wat voor films er draaiden. In het Filmhaus aan

Maybachstraße, Messidor van Alain Tanner,

dat leek hem wel wat. Speelde in Zwitserland.

Van tevoren maar eens ergens lekker eten,

zijn kiespijn had zijn eetlust niet aangetast.

Bas had zin in Paella, maar ook bij het tweede

restaurant dat hij bekeek bleek dat alleen

voor twee personen. Dan maar de aan de bar gezeten,

Merluza alla plancha en patatas bravas genomen.

Als hij omkeek zag hij hoe groot de pan paella was,

die op een tafeltje voor twee geserveerd werd,

daar had je gemakkelijk met z'n drieën

van kunnen smullen.

Messidor was een uitstekende film.

Terug naar Nippes. Frau Zimmer Frei zei

dat het morgen beter weer zou worden.

Twee paracetamol genomen en tamelijk

goed geslapen.

Toen hij de fiets uit het schuurtje haalde

was het inderdaad droog, maar langs de Rijn

naar het zuiden fietsend, in Wesseling begon het

weer te regenen en de kiespijn begon steeds meer

op te spelen, er zat nu een bult op het tandvlees.

Tandarts? Maar niet hier.

Sloeg af richting Brühl en Liblar en

zou het nog wel tot Nijmegen halen,

misschien niet in één keer.

Op de terugweg wilde Bas toch maar de tent opzetten,

was aan het rondkijken in de buurt van Nettetal,

toen kwamen een boer en boerin aanbieden

om bij hen in de schuur op de strobalen te slapen.

Kreeg nog twee glaasjes wijn en een stuk worst.

Het was nu vrijdag en hij zou zaterdag thuis zijn.

's Zondags was de pijn niet meer te harden dus had

hij de weekend tandarts gebeld, heel lang in de

wachtkamer gezeten en ja hoor,

een wortelkanaalbehandeling.

Pijnlijk en de stank die eruit kwam.

Noodvulling erop, toen de verdoving

uitgewerkt was begon 's nachts de kies weer zo

op spelen dat hij met een uiteinde van een paperclip

de noodvulling er uit peuterde. Dat hielp.

Maandag naar de eigen tandarts, maar die

was op vakantie, dus weer terug naar de

nood-tandarts. Die nog een poging waagde.

En die was gelukt, want dagen later

kon er een echte vulling op.

Jonkerbosch

Lieke: ik ben blij dat je weer terug

bent van vakantie Bas,

zou nog een keer willen rijden?

Een begrafenis, nou ja, crematie.

Wanneer?

Morgen om tien uur.

Bas: is goed.

In de auto op weg naar Jonkerbosch

vertelde ze hem het verhaal van de

postnatale depressie.

Na haar eerste baby had de dochter van

wijlen haar zus Clara er al last van gehad,

maar nu.

De oppas die de kinderen naar huis bracht

had nog net de kinderen weg kunnen trekken

en zo hadden ze hopelijk niet gezien dat

de moeder zich had opgehangen in het trapportaal.

Lieke had die informatie van dominee Mart.

Bas: wat is de kinderen verteld?

Lieke: dat ze van de trap is gevallen, denk ik.

Bas was niet mee naar binnen in het crematorium gegaan

en stond wat sigaretten te roken geleund tegen de Toyota.

Hoe lang duurde zo iets, hij was nog nooit bij een

crematie aanwezig geweest, hij moest er ook niet

aan denken. De muziek, de toespraken ... zouden

de kinderen er ook zijn?

Op de terugweg zei Lieke: de kist was open geweest,

het was net of ze lag te slapen, ze was mooi opgemaakt,

aan haar hals was niks te zien.

Welke muziek speelden ze vroeg Bas.

Bach en een liedje ... Dust in the wind.

Bas: van Kansas?

Lieke: weet ik niet.

Dimensies

Bas was net verdiept in berekeningen over dimensions,

contexts en entanglements toen de bel ging.

Corry. Kom boven.

Ik ben hier nog nooit geweest, je woont hier mooi.

Maar waar ik voor kwam: er is iets met Ton,

hij zondert zich af, wantrouwig tot aan complottheorie

grenzende dimensies.

Bas dacht: 37 dimensies, 4 van de tijdruimte en 33 context,

maar zei: hoe dan?

Nou als eerste Norma, die was niet wat zij leek, zei Ton.

Bas: en Ad? Die was daarmee ook een beetje gedegradeerd,

maar nu ik ook omdat ik ze verdedig.

Bas: en nu?

Corry: jij bent de enige die hij nog een beetje vertrouwt

omdat je een beta bent.

Antropologen vormen ook een soort complot.

Bas: dit is goed fout, is hij nu thuis?

Ja.

Dan kom ik nu met je mee naar de Hatertseveldweg.

Daar aangekomen zei Corry: nou ik laat jullie maar alleen.

Ton: wat heeft Corry tegen jou gezegd?

Bas legde het kort uit, maar dat hij

ook zijn versie wilde horen.

Kijk een beta zei Ton.

En Bas ondertussen denkend: gelukkig

heeft Carla niks aan hem verteld.

Kijk zei Ton, ik kan ook als een beta

denken, zelfs mijn eigen complottheorieën

ontmaskeren, maar toch hebben de

irrationele argumenten in mijn hoofd

de overhand. Zo betrek ik zelfs het nieuws

op dingen die ik gedaan heb.

Bas: is dat kut, of juist fascinerend Ton?

Allebei, soms wil ik er van af, maar dan

denk ik dat ik het misschien wel zou missen.

Iets drinken? Bier?

Ja lekker.

Bas: En wat is je antropologische kijk hierop?

Daar wilde Ton niet op ingaan, hij zocht het

nu in het niveau van het onderbewustzijn

waartoe men zou kunnen afdalen.

Bas: met drugs?

Ton: dat is het hem juist, ben acuut gestopt

toen ik dit begon te ervaren, maar het

blijft maar opduiken.

Bas: en fysiek?

Ton: niks behalve één ding, ik heb het

steeds warm en zweetvoeten en zweethanden.

In bad gaan liggen wil ik dan, gelukkig hebben

we een bad.

Bas: Castaneda.

Ton: jij snapt me tenminste.

Bas: zit je nog steeds in die band, Chagnon?

Ton: nog wel, maar niet lang meer want de

drummer zit op speed en ik wil slowcore doen.

Bas: Low?

Ton: ja en Duster.

Bas: veel bands splitten omdat ze verschillende

drugs gebruiken, neem Hawkwind.

Ton: o ja, met Lemmy.

Corry zei nog tegen Bas toen ze hem uitliet:

hij gaat de bossen in en zit met

een zakmes stokken aan te punten.

Bas: heb je al aan de huisarts gedacht?

Corry: ja, maar dat zou het ook erger kunnen

maken, hij heeft ook nog zijn goeie buien.

Zegt Norma ook, maar van haar kan hij

bijna niets hebben.

Ira Levin

Ton was jarig geweest en had van Ad het boek

De dag der dagen van Ira Levin gekregen.

Niet lang nadat Ton het boek gelezen had

kreeg Ad het te verduren.

Ad jij vuile rat, jij werkt gewoon voor UniComp,

ben jij ook getest, ook op reis geweest naar Genève?

Ad: nee hoor, misschien heb ik me een

beetje te veel ingeleefd in jouw fantasieën,

en dacht gewoon aan dat boek, ook ik

geloof niet alle propaganda, weet dat er

complotten bestaan, maar niet alles is

een complot, weet je hoe moeilijk het is

om een complot op te zetten, hoeveel

mensen je daarvoor nodig hebt, die ook

nog eens het absolute stilzwijgen moeten bewaren?

Ton: noem eens een complot?

Ad: het afzetten van Gorbachev door Yanayev

en consorten. De bende van vier in China.

Ton: en Pearl Harbor?

Ad: een doorgelaten aanval is iets anders dan

een complot, de uitleg vergt moeite en leugens.

Isolationisme bij de bevolking moest worden

omgezet vanwege de wereldoorlog.

Ton had de tv omgekeerd met het scherm

naar de muur, er zaten daar camera's in dacht hij.

En qua geluid, was hij de afstandsbediening gaan

openen, want er was energie nodig om af te luisteren.

Toen hij ook stopcontacten begon te

ontmantelen was het Corry genoeg geworden.

En toen was Ton zo kwaad geworden.

Jij wilt gewoon niet dat ik het ontdek, jij

werkt ook voor ze.

Corry dacht: oh, dat is het waarom het in

de slaapkamer niet veel meer voorstelt,

straks gaat hij daar ook nog camera's zoeken.

Dominee Mart

Bas stond af te wassen, de bel ging,

en hij stommelde de trap af.

Het was Lieke: Nou Bas …

Bas: ik weet het al, dominee Mart.

Ik heb het gelezen op internet.

Lieke: de trap kan ik niet op, kom even

bij mij. Het is verschrikkelijk.

Bij een kopje thee vertelde ze:

zo verschrikkelijk, kijk dat je man, je zoon,

je nichtje dood gaan en jezelf er ook niet

ver meer van af bent, maar dit moedwillig

iemand dood slaan. Nee, ik hoop dat de Heer

mij snel komt halen. En het was nota bene

zijn vriend die hij met een bijl vermoord heeft.

De begrafenis is overmorgen, nou zou

ik je nog een keer willen vragen …

Bas: je kunt er beter niet naar toe gaan.

Lieke: ik moet er naar toe, want ik kende

de vriend van dominee Mart die ook dominee

was nog van het Canisius, terug hoeft niet,

me alleen afzetten. Ik vind daar wel iemand.

Bas: nou vooruit dan.

Dit was zijn laatste ritje met de Toyota.

Twee weken later was Lieke tegen de grond

gegaan met haar rollator in de supermarkt.

Niet meer aanspreekbaar, ambulance erbij,

en in de ambulance is ze overleden.

Zo hoorde Bas het van hun buren.

De nicht uit Coevorden is met haar zoons

het huis komen leegmaken en

Bas had de vitrages geërfd,

want die waren pas gewassen

en nog goed en de huizen hadden de

zelfde maat ramen.

Lunéville

Bas ging nog eens naar de Hatertseveldweg

en kreeg van Corry te horen dat Bas drie dagen

geleden was vertrokken met een rugzak,

naar Genève waarschijnlijk vanwege dat UniComp gedoe.

Een week later belde Ton bij Bas aan.

Ja, hij was gaan liften want hij was helemaal opgezogen

door dat boek maar hij was niet tot in Genève gekomen.

Ton: jij wou toch ook naar Genève?

Bas: vanwege CERN, ik ken dat hele boek niet eens.

Bas stak er de draak mee: Straks ga je nog op zoek naar

Marilyn Monroe, Kennedy en Elvis bij Piz Buin.

Ton kon er niet mee lachen. Wacht maar.

Ook Ton was dus niet in Genève gekomen.

Toen hij uitstapte bij Lunéville, gooide de

bestuurder de deur dicht en reed er vandoor

met Tons rugzak nog op de achterbank.

Ja ja, dacht Ton in België, Luxemburg en

in Frankrijk was het precies hetzelfde.

Misschien is het allemaal een soort test.

Zou het nog wel eens proberen, maar dan heel anders.

Hij nam hij in Lunéville de trein naar huis.

Ton vertelde Bas dat hij niet langer in huis

wilde wonen met Ad, die hij verdacht voor de

UniComp afdeling antropologie te werken.

Ads rijke vader was de eigenaar van een softwarefirma

die nota bene World Ecomp heette, get the picture.

Bas: toch niet die WEF paranoia, zoals vroeger met Bilderberg?

Ton: UniComp moet toch ergens door gefinancierd worden.

Bas: ik kan ook andere verklaringen bedenken:

die naam is toeval of, Ads vader heeft ook Ira Levin gelezen

en het is een running gag geworden in de familie,

Ad heeft er al lang spijt van en probeert het te ontzenuwen

en des te meer raak jij overtuigd van jouw gelijk.

Ton: daar was ik nou niet opgekomen.

Bas: hebben jullie dan geen Popper gehad

bij antropologie, dat je als je iets beweerde,

je zelf met een idee moest komen dat

het beweerde zou kunnen logenstraffen?

Ton: jawel en dat probeer ik ook toe te passen

op al die rare ideeën die me te binnen schieten.